مهرها، در مهر ماه زنده می شوند

مهر،ماه رویش نوروحرارت دانایی است.مهر ماه، نه پیام آور پاییز، که مبدأ بهار است.بهاری پر بهاتر از بهار طبیعت.شبیه همه آدم های خوبی که حضورشان پشت دیوارهای سیمانی این عصرتنهایی،تسلی خاطراست.معجزه این بهار،همان معجزه عشق است.چنین بهاری هر سال مثل عشق، تکراری نامکرر دارد و برای همین است که شرح بازگشایی بهشت ها(مدرسه ها)را ازهرزبان که بشنوی، نامکرراست.بهاردانایی، امید فصل های بعد است.او که نباشد،تحمل سرمای زمستان بی سوادی،غروب های غمگین پاییز پوچی و ظهرهای داغ تابستان تنهایی، غیر ممکن می گردد.

روزاول مهر،صبح قشنگی دارد.انگارزمین خانه ها سبزشده است ونونهالان خانواده ها، شکوفه کرده اند.شکوفه های مهری که بهاررا چه بی صبرانه چشم به راه بوده اند.هم آن ها که همه دنیاشان یک دست لباس نو ویک کیف ومداد و دفتر است. در این روز، گویی هوا هم خوب تر شده است؛ از بس که باران مهربانی در آسمان مدرسه می بارد.این روز فرصتی برای یک طلوع جاویدان است.بهانه ای برای نوشتن برسرسطرزندگی.روزی که ذهن کوچک آن همه کودک معصوم دربین راه مدرسه، پرازسوال وآسمان دلشان پراز صدای بال می شود.آرزوی سبزشان،آموختن پرواز و به خویشتن رسیدن است.

به اولین روزهای مدرسه که فکر می کنیم، یاد گفته مولا علی (ع) می افتیم که :«العلم فی الصغر، کالنقش فی الحجر.» برای همین است که هنوز خیال می کنیم همه زنان با سلیقه عالم،درست مثل "کوکب خانم" اند.هنوز"ریزعلی" یکی ازآدم های خوب دنیاست.هنوزهم انتظارآمدن "حسنک"برای همه هیجان دارد؛ وهنوز گربه ای که درلوحه های آموزشی با گلوله ای نخ بازی می کرد و بچه هایی که می خواستند توپشان را از بالای درخت پایین بیاورند، برایمان زنده ترین و زیباترین فیلم کارتون است. کارتونی که در صفحات کتاب ثابت و صامت بود، اما در خیال ما حرکت می کرد و حرف می زد.

ازپنجره بیرون را نگاه کن.دوباره و درپاییزی دیگر،آن بهارپیدا شده است.میلیون ها معلم و دانش آموزخسته ازسه ماه پرملال تابستان،دارند به استقبال بهارمی روند. برای این همه دل مشتاق،روزاول مهرعید است.شوری است که همه را به سمت آگاهی می کشاند.امیدی برای سبزشدن، که اگراین بهارپیدا نمی شد،پاییزچه آسان می توانست ما را ازپا درآورد. راستی هیچ فکرکرده ای که ماندن در هجوم بادهای سرد پاییزی و روبه روشدن با جای خالی بچه ها سرود خوان،چه اندازه دشواربود؟حال اما فقط خداحافظی یک کودک کلاس اولی ازداخل خانه و صدای پای او در داخل کوچه، عطر شور و نشاط و امید را در هوا می پراکند.

پس بیاییم به این بهار، هزار بار سلام و سپاس گوییم.پشت دانایی اردو بزنیم و بکوشیم تا مدارس ما،سربلندترازهمیشه،مدارسلامت جامعه باقی بمانند.اگرچه در پناه یک چهار دیواری که به وسعت یک دنیاست،دیدن همه کس وندیدن خود،کارساده ای نیست و البته کارهرکس هم نیست:

سینه باید گشاده چون دریا، تا کند نغمه ای چو دریا ساز

                                 بانگ دریا دلان چنان خیزد،کارهرسینه نیست این آواز