سلام!

مثل روزهای گذشته، با بوی تازه خورشید برخیز؛ با عطر فرحناک

شادمانی‏ها. یک، دو، سه؛ لبخند زندگی، تبسمِ هستی، یک‏پارچه

سرور.

ریه‏ات را از اکسیژن پاک تندرستی سرشار کن!

قدم بزن!

سطرهای صحیح جوارح‏ات چنین می‏گویند که کتابِ آینده برای توست.

برخیز و همگام با ورزش، همپای نرمش، تمامیِ اندوه‏های ژولیده روزانه

را دور بریز!

یک، دو، سه؛ اینها آهنگ‏هایی پرطرب است که در زیر و بم آن،

تندرستی شکل می‏گیرد. تن ساخته می‏شود و روح فرحناک می‏شود.

یک، دو، سه!

امروز نیز برخاسته‏ای؛ مثل روزهای گذشته؛ برای خوش‏کامی و

سلامت.

یک، دو، سه؛ سر بالا؛ دست‏ها باز، برای در آغوش گرفتن بهروزی!

موسیقیِ تحرک، در همه بوستان‏های شهر جاری است.

همه جا طنین ورزش است. موج سالم جنبش، در جامعه نشاط.

برخاسته‏ای؛ با عضلاتی از تندرستی برای ستیز با آخرین بازمانده‏های

غم.

برخاسته‏ای؛ با احوالی از آبیِ آرامش.

همیشه رو به راه‏ترین واژه‏ها، در خدمتِ سلامتی است. مشعل

فعالیت‏های هر روزت روشن!

همّت کرده‏ای و اندوه، شکست‏خورده‏ای تیره‏بخت خواهد بود رو به روی

همتت.

تصنیف موزون ورزش

ستایش‏های آسمانی این خاک، ارزانیِ ورزیدگی تنت!

سبزینگی لحظات درخشندگی و رُستن، وامدار پویایی توست.

تصنیف موزون ورزش، یعنی به کار افتادنِ رویش و خنده؛ به گردش

درآمدنِ جوشش و کار.

... و هیچ قصیده‏ای نغمه‏پرداز والاییِ سلامتی‏ات نیست؛ چرا که

اندیشه‏ای سالم در گرو آن است. تویی که با شادترین حرکات، صبحدمِ

تفکر و ابتکار را می‏آفرینی...