توصیه هایی به والدین در باره بازی کودکان

-بازی کودکان را به عنوان یک تمایل طبیعی و نشانه ای از طبیعی بودن وبازی نکردن او را نشانه ای از غیر طبیعی بودن کودکان تلقی نمایید.

-بازی را به عنوان وسیله ای برای تجربه اندوزی و مهارت آموزی در نظر بگیرید. درست است که بازی هدف ندارد و غریزی است و در اوقات فراغت انجام می شود و حرکاتی غیر جدی است، اما کودکان در کل با بازی هم تجربه می آموزند و هم مهارت. کودک با تجربه آموزی در بازی برای یادگیری ایجاد آمادگی می کند، قانون آمادگی یکی ازقوانینی است که دریادگیری مطرح شده،تجربه باعث پرورش حواس، پرورش حواس موجب باهوشی وباهوشی خود معلول بازی است،چون بازی حواس را پرورش می دهد و تربیت حواس یکی از راه های تربیت هوش و حافظه است.

-توجه به بازی کودکان از لحاظ:

میزان بازی: آیا کودکان به اندازه کافی بازی می کنند؟ یعنی این که آیا کودکان تحرک کافی چه از لحاظ جسمی و چه از لحاظ روانی دارند؟

برنامه ریزی:آیا کودکان در بازی به برنامه گرایش پیدا کردهاند؟ یعنی این که کودکان در بازی زمان، مکان و تدارکات لازم برای انجام آن را مورد نظر قرار داده اند؟

گرایش:کودکان در بازی چه گرایش های به خصوصی از خود نشان می دهند؟

همبازی: در بازی های کودکان شرکت کنید تا بدانید که کودک با چه گرایشی اقدام به انتخاب همبازی می نماید، تا امکان اصلاح گرایش های کودک درانتخاب همبازی برای شما مقدور شود.

-در نهایت به منظور توفیق هر چه بیشتر والدین در امر آموزش از طریق بازی رعایت موارد به شرح زیر ضروری به نظر می رسد:

*به کودک امر و نهی بی مورد نشود.

*رودرروی کودک قرار نگرفته و علت انجام و عدم انجام کارها برای کودک توضیح داده شود.

*کودکان نه از طریق زبان والدین، بلکه از طریق قرار و مدار و قانون از انجام کارها منع شوند.

*رعایت آزادی و کنترل در بازی. این دو واژه متضاد هم نیستند چرا که با کنترل غیر مستقیم و با تفکر در مورد شیوه کنترل بزرگ ترها در کنار کودکان قرار گرفته و در چهارچوب تفاهم و قانون او را از آزادی برخوردار می کنند.

تاثیر بازی در ایجاد خلاقیت

ابوالقاسم ریاحی