ن ک ت ه  ه ا

# زندگی مثل باری است که انسان بر دوش می گیرد. هنر پدران و مادران موفق این است که آرام آرام از سن 14 سالگی این بار را بر دوش فرزندانشان بگذارند و تا 21 سالگی این کاررا تکمیل کنند.پدران و مادرانی که همیشه بارزندگی فرزندانشان را به دوش می کشند،زندگی دو کس را خراب می کنند:زندگی خودشان وزندگی فرزندشان.

 

# فرق است بین پدر و مادری که وقتی فرزندشان را به مدرسه می فرستند می گویند: راحت شدیم با والدینی که وقتی فرزندشان را روانه مدرسه می کنند ازخود می پرسند: در مدرسه چه می گذرد؟

این دسته ازپدران ومادران به همان نسبت که درخانه به نحوه تربیت فرزندشان حساس اند،دربرابرجریانات تربیتی مدرسه نیزحساسیت نشان می دهند.ازاین رودرتقویم خود این گونه یادداشت می کنند: مراجعه به مدرسه و گفت وگو با معلم ومدیرو اعلام آمادگی برای مشارکت دررفع مشکلات آموزشی و پرورشی فرزندم.

 

#زمانی که ازفرزندتان کاری می خواهید،ازاو تقاضا کنید تا آن کاررا برایتان انجام دهد.زمانی که فرزندتان کارخوبی انجام می دهد،اورا تشویق کنید.زمانی که فرزندتان صحبت می کند،به حرف های او گوش کنید.زمانی که می خواهید به وسایل فرزندتان دست بزنید، از او اجازه بگیرید. بدین ترتیب به او یاد خواهید داد که مثل شما با شما رفتار کند.