شرایط عام و کلی در تشویق

تشویق باید متناسب با مراحل تحول شناختی و تحول اخلاقی کودک باشد.

۱- تشویق باید با تقویت درونی کودک همسو باشد(اول تقویت درونی و بعد تشویق)

۲-نفس عملکرد کودک باید مورد تشویق وتقویت قرارگیرد(مستقیما به رفتارمربوط باشد).

۳-کودک خود به انگیزه تشویق و هدف آن پی برده باشد.

۴- در تشویق نباید انتظارات بیرونی بر انتظارات درونی غلبه کند(رشوه).

۵-علت تشویق برای کودک باید برای کودک مشخص گردد.

۶-مقایسه رقابت تخریب کننده و تحقیرکننده دیگران در هنگام تشویق نباید صورت گیرد.

۷-تشویق در میان همسالان و دوستان مؤثرتر از تشویق به تنهایی است.

۸- تشویق، متعادل، به اندازه، به موقع، به جا و مناسب باشد.

۹- تشویق باید متناسب با میزان فعالیت و انتظار کودک باشد.

۱۰-تشویق یک ابزار تقویت هدف است و نه یک هدف برای تقویت ابزار.

۱۱- تشویق با سن کودک، نیازهای کودک، شرایط و موقعیت(مکانی، شخصیتی، روانی و...) تناسب داشته باشد.

۱۲- تشویق و تقویت نباید حالت تکرار و عادت و یکنواختی داشته باشد(هم از نظر کمی و هم از نظر کیفی).

۱۳-تشویق گهگاه وبنا براقتضائات خاص صورت گیرد تا تأثیرآن ازبین نرود(همراه با تقویت فاصله ای، سهمی، با نسبت های متعیر و ثابت).

۱۴-تشویق باید طبیعی، واقعی و به دور از فریب و ریا باشد.

۱۵-تشویق باید بلافاصله اعمال گردد( به خصوص برای سنین پایین).

شرایط خاص و موردی در تشویق

۱- تشویق در موقعیت های مختلف در افراد مختلف تأثیر متفاوت دارد.

۲-تشویق یک فرد در مواقع مختلف تأثیر متفاوت دارد.

۳-تشویق یک فرد با توجه به سوابق بالینی خانوادگی و مدرسه ای باید صورت گیرد.

۴-تشویق باید بعد ازمطالعه خصوصیات روانشناختی کودک وتفاوت های درون فردی او صورت گیرد.

۵- شخصیت و جایگاه تشویق کننده باید در نظر تشویق شونده(کودک) محترم باشد.